библиотека йоги

Fragment tekstu poświęconego technikom i metodom psychodiagnostyki wizualnej.

Autor — Andriej Safronow

Zasady psychodiagnostyki wizualnej

Znaczenie praktyki

Psychodiagnostyka wizualna jest to umiejętność dostrzegania cech psychiki osoby na podstawie zewnętrznych znaków.

Co ma na celu ta zdolność? Poprawi każdą komunikację i przyspieszy rozwój różnych subtelnych zdolności „siddhi”.

Podstawowa zasada, na której opiera się psychodiagnostyka wizualna: psychika człowieka jest rzutowana na ciało fizyczne. Ciało fizyczne można obserwować, w przeciwieństwie do psychiki, której nie widać.

Przyglądając się ciału fizycznemu, analizując jego parametry, możemy wyciągnąć wnioski o stanie psychicznym człowieka, zarówno globalnym, jak i lokalnym, momentalnym. Dostrzeżenie cech psychologicznych i osobowościowych osoby, jej stanu psychicznego przed rozpoczęciem komunikacji lub w trakcie jej trwania, jest niezbędne do stwierdzenia, czy komunikacja przebiega we właściwym dla nas kierunku. Takie jest praktyczne, pragmatyczne znaczenie psychodiagnostyki.

Bardziej abstrakcyjną kwestią jest to, że psychodiagnostyka wizualna jest jednym z najskuteczniejszych kluczy do rozwoju umiejętności widzenia. Im mniej czasu poświęcasz na identyfikację stanu emocjonalnego chłowieka, tym bardziej umiejętność instrumentalna zostaje zastąpiona przez „siddhę”. Z czasem nie jest już konieczne wpatrywanie się w osobę i studiowanie jej postawy i mimiki, aby określić jej cechy charakteru. Zmniejszenie liczby znaków potrzebnych do zrozumienia osoby to rozwój wizji w diagnostyce uzdrowicielskiej.

Umiejętności psychodiagnostyki wizualnej są ciekawe także dlatego, że można je odnieść także do siebie samego. Często trudno jest ludziom dostrzec i uświadomić sobie własne problemy psychiczne, ponieważ uruchamiane są psychiczne mechanizmy obronne – bariery, które nie pozwalają na adekwatną ocenę własnego stanu. Ale ciało fizyczne jest zawsze widoczne. Nie da się jej ukryć przed samym sobą, a patrząc w lustro i stosując schematy diagnostyczne, możemy zauważyć swój prawdziwy stan psychiczny.

Istotna kwestia metodologiczna

Istnieją różne systemy, które próbują rozwijać umiejętności psychodiagnostyki wzrokowej, np. programowanie neurolingwistyczne (NLP). Ale są też pewne niuanse. Z perspektywy jogicznej ten organ ciała subtelnego, który odpowiada za widzenie i jest nazywany „trzecim okiem” ma dwa stany „ha” i „tha”. Podobnie jak prawa i lewa półkula mózgu, jedna odpowiada za analizę, naukowy światopogląd i umiejętność rozkładania złożonych zachowań na elementarne składniki (stan „ha”). Stan „tha” odpowiada za syntetyczne myślenie, stany uczuciowe itp. 

Przy rozwijaniu psychodiagnostyki wizualnej nie należy wpadać w jedną ze skrajności, w którą często wpadają osoby uprawiające psychotrening – wychodząc od metody i próbując wyciągać jakieś wnioski poprzez porównywanie schematycznych szczegółów. Ale bez empatii, (czyli bez umiejętności dostrojenia się do stanu każdej osoby), same poszczególne umiejętności elementarne, będą bezużyteczne. Jeśli weźmiesz ogromną liczbę poziomów postrzegania człowieka i spróbujesz je obliczyć swoim umysłem, możesz stać się chory psychicznie. Często  nie jest potrzebna kalkulacja ale jest potrzebna empatia tego co odczułaś. Te elementarne składniki są potrzebne, by coś uchwycić, by głębiej poczuć człowieka.

Żaden prosty schemat opisu człowieka nie sprawdzi się, bo człowiek jest istotą hierarchicznie złożoną.

Istnieje hierarchia poziomów psychologicznych, gdzie każdy z nich jest powiązany z pozostałymi, istnieją też różne schematy zgodności. Systemy te istnieją równolegle do siebie, dlatego nie wystarczy zawężać analizy danej osoby tylko do jednego poziomu.

Dla odpowiedniego zrozumienia rozłóżmy te poziomy hierarchicznie. Opanowanie każdego poziomu daje określony zestaw umiejętności diagnostycznych dla danej osoby. Każdy kolejny poziom daje głębsze zrozumienie stanu osoby. Kolejne poziomy są bardziej skomplikowane niż poprzednie, ponieważ istnieje większa ilość szczegółów, które trzeba umieć śledzić. Dlatego zaczniemy od tych prostszych i przejdziemy do głębszych poziomów, od statycznych do bardziej subtelnych i dynamicznych. Zatem, jakie są poziomy hierarchiczne, według których można analizować człowieka? Poziomy te odpowiadają naturalnej naturze człowieka. 

ANALIZA KONSTYTUCYJNEGO TYPU CIAŁA

Pierwszy, najprostszy poziom analizy człowieka, to poziom konstytucyjnego typu ciała. Typ konstytucyjny to ogólna budowa ciała fizycznego. Kiedy ludzki zarodek ma tylko kilka komórek, ma trzy warstwy – ektodermę, mezodermę i entodermę. Każda z tych komórek jest dalej budowana: pierwsza buduje tkankę nerwową, druga mięśniową, a trzecia tkanki narządów wewnętrznych. Stosunek rozwoju tych tkanek jest różny u różnych osób w różny sposób. W zależności od stopnia rozwoju każdej z tych tkanek, ludzi można z warunkowo podzielić na trzy typy, nazywane w medycynie i psychologii: typ asteniczny, typ atletyczny, typ pykniczny. Albo inaczej: typ „nerwowy”, typ „mięśniowy” i typ ” pokarmowy”. Same nazwiska mówią za siebie. Trzy centra energetyczne w tradycji chińskiej odpowiadają głowie, sercu i wszystkim organom wewnętrznym.

Czym charakteryzują się poszczególne typy? Typ to sposób, w jaki wyłożone są tkanki człowieka, przede wszystkim układ nerwowy. To właśnie na fizyczny wygląd człowieka nakłada się następnie charakter, inteligencja, kompleksy, wychowanie i postawy.

Ciało jest bazą, fundamentem osobowości. W zależności od tego, jak zbudowany jest fundament, dalsza budowa przebiega w taki czy inny sposób. Owszem, można próbować dać osobie pewnego typu wykształcenie odpowiadające innemu typowi, ale po pierwsze, jest to trudniejsze, a po drugie, nadal będzie istniał podstawowy rdzeń.

Jakie są cechy psychologiczne poszczególnych typów i jak się je diagnozuje?

1. Typ asteniczny

Typ asteniczny jest łatwy do zdiagnozowania. Jest to osoba, która wygląda na wizualnie wyższą niż jest w rzeczywistości – osoba „wyciągnięta do góry”.  Zwykle mają cienkie kości, cienką skórę i półprzezroczyste naczynia krwionośne. Często są blade i mają wydłużoną twarz. Jego kąt podmostkowy – ISA jest ostry, mniej niż 90%. Skłonny do działalności umysłowej, i to abstrakcyjnej. Taka osoba zazwyczaj nie jest skłonna do intensywnej komunikacji, gdyż kontakty z ludźmi ich nużą. Ten typ charakteryzuje się zwiększonym zmęczeniem. I nawet jeśli człowiek dorastał z dużym wysiłkiem fizycznym, na przykład, wykonywał pracę fizyczną, nadal ten typ nie charakteryzuje się znacznym wzrostem mięśni, raczej chude ciało, gdzie nawet przy dużej wytrzymałości nie ma wyraźnego rozwoju mięśni. Osoby o typie astenicznym mają tendencję do działań abstrakcyjnych, pewnej schematyzacji postrzegania. Jednak mimo skłonności do aktywności intelektualnej, osoby takie niekoniecznie są intelektualistami. Ponieważ w tym przypadku te typy konstytucyjne określają predyspozycje pomiędzy tymi trzema opcjami. Jeśli człowiek ma predyspozycje do aktywności intelektualnej, ale nie rozwinie się w nim odpowiednia umiejętność, niekoniecznie stanie się intelektualistą.

2. Typ atletyczny lub muskularny

Ten typ to z reguły ludzie o harmonijnej muskulaturze, skłonni są do aktywnej działalności, decyzji podejmowanych siłą woli, intensywnego przemieszczania się przez życie. Osoby te są bardziej emocjonalne niż typ asteniczny, którego emocje raczej nie wychodzą na zewnątrz. Astenicy są raczej skłonni do wewnętrznego odtwarzania stanów emocjonalnych, utknięcia w miejscu itp. Nie lubią intensywnych przejawów emocji, szybko się męczą emocjami.

3.Typ piknikowy lub żołądkowy

Jest to typ człowieka, którego pociąga odpoczynek, relaks. Jeśli przeanalizujemy układ mięśniowy, to astenik będzie miał lekko niedorozwinięty układ mięśniowy, atletyk będzie miał stonowane mięśnie, a osoba o typie piknikowym będzie miała mięśnie pokryte lekką warstwą tłuszczu. Tego typu osobę można by nazwać „osobą-bułka”. Są okrągłe, a ich skóra jest zazwyczaj miękka (w przeciwieństwie do jędrnej skóry typu atletycznego). Taka osoba ciągnie w stronę towarzystwa, w stronę komfortu psychicznego. Ceni sobie przyjemności, szczególnie jedzenie.

Już umiejętność rozróżnienia typów astenicznego, atletycznego i piknikowego pozwala nam powiedzieć coś o osobie: typ atletyczny charakteryzuje się zdecydowanym zachowaniem; typ asteniczny charakteryzuje się „przylepnością”, zmęczeniem, ale intelektualnością; osoba o typie piknikowym jest duszą towarzystwa, skłonna do przywództwa. Jest to baza, na której można zbudować wszystko. Istnieje bardzo prosty sposób na określenie typu konstytucyjnego danej osoby (choć metoda ta, jak każda prosta metoda, nie zawsze się sprawdza): wzrost danej osoby w centymetrach należy podzielić przez jej wagę w kilogramach. Jeśli stosunek ten wynosi 2,5 jest to typ atletyczny, jeśli jest większy niż 2,5 to typ asteniczny, jeśli jest mniejszy niż 2,5 to typ piknikowy. Powyższa klasyfikacja typów sylwetki została opracowana dla mężczyzn. Pewne korekty są wprowadzane dla kobiet. W szczególności, podczas gdy mężczyźni z budową asteniczną mają tendencję do bycia wyższymi niż przeciętnie, kobiety z budową asteniczną mają tendencję do bycia niższymi niż przeciętnie – wariant małej i wątłej kobiety. Kobiety o atletycznym typie mają dobrze rozwiniętą klatkę piersiową i są szersze w ramionach. Kobiety o typie piknikowym charakteryzują się zwiększonymi pokładami tłuszczu, podobnie jak mężczyźni. Skłonność do odkładania się tkanki tłuszczowej, zwłaszcza w starszym wieku, obserwuje się przede wszystkim u osób o budowie piknikowej. Na podstawie wymienionych typów można domyślać się najbardziej prawdopodobnych chorób, które są nieodłącznym elementem danych osób. Jest to najprostsza klasyfikacja, ale jest to mimo wszystko pierwsza rzecz, którą określa się patrząc na człowieka, to jego typ konstytucyjny.

RODZAJE ROZKŁADU ENERGII

Kolejny poziom definicji nazwałem umownie sposobem rozkładu energii w człowieku. Człowiek jest istotą energetyczną. Jego fizyczna budowa jest odzwierciedleniem jego energetycznej budowy. Na tym poziomie po raz pierwszy mamy kontakt z energią. W zależności od sposobu dystrybucji energii można wyróżnić kilka różnych typów. Typy, które mają być opisane, to typy idealne. Typ prawdziwej osoby może być mieszanką tych idealnych typów w pewnych proporcjach.

1. Typ schizoidalny

Pierwszym typem rozkładu energii, który rozpatrzymy, jest typ schizoidalny. Nie należy mylić schizoidalnego typu rozkładu energii ze schizofrenią, gdyż schizofrenia jest chorobą psychiczną, a nie typem. Chociaż w skrajnym ujęciu, typ schizoidalny jest bardziej narażony na schizofrenię niż inny typ. Typ schizoidalny to rozkład energii, w którym większość jest skoncentrowana w głowie. Aktywność umysłowa tego człowieka jest wysoka, ale aktywność jego ciała jest dość niska. Jakby głowa była uwieszona na cienkim patyku, a kończyny wisiały na zawiasach. Człowiek jest cały trochę kanciasty i nie ma prawie żadnej plastyczności. Jest to szczególnie widoczne, gdy taka osoba próbuje tańczyć lub wykonywać jakieś ruchy w sztukach walki: każda część jej ciała porusza się nieco oddzielnie od pozostałych. Dzieje się tak dlatego, że ciało nie jest wystarczająco nasycone energetycznie. Gdyby nie używać terminu „energetyczny”, można by powiedzieć, że człowiek ma niewielką część swojej uwagi przykutej do ciała, większość uwagi przykuta jest do własnych myśli. Jednak myśli przedstawiciela tego typu są również zbudowane w specyficzny sposób.

Typ schizoidalny charakteryzuje się schematycznością umysłową. Jest to osoba, która myśli schematami. Nie potrafi myśleć w żadnych konwencjonalnych obrazach intuicyjnych czy emocjonalnych. Jego rzeczywistość to schemat, który musi być rozłożony na stany elementarne, adekwatnie lub nieadekwatnie – to nie ma znaczenia. Najważniejsze jest to, aby był on odpowiednio zróżnicowany. Schizoidalny typ dystrybucji energii, ponieważ we wszystkich dolnych czakrach jest jej mało, charakteryzuje się następującymi przejawami: osobie trudno jest wyrażać swoje emocje, sfera emocjonalna jest zwykle uboga i odpowiednio osłabiona. Takiej osobie trudno jest angażować się w sytuacje konfliktowe, w interakcje międzyludzkie, bo jeśli komunikacja wychodzi poza głowę, to czuje się niekomfortowo, bo brakuje jej energii. Ta reorganizacja energii sprawia, że typ schizoidalny jest bardzo męczący. Brak energii w dolnych czakrach oznacza również, że komunikacja, w którą angażuje się taka osoba, jest w przeważającej mierze intelektualna, z niewielką ilością emocji. W seksie typy schizoidalne również działają z głowy. Nie potrafiąc poddać się namiętności i zmaksymalizować przyjemności, zastępują ją eksperymentami technicznymi lub odsuwają seks na obrzeża życia.

2. Typ Histeroidalny (histeryczny)

Kolejnym typem rozkładu energii jest typ histeroidalny, w którym rozkład energii nie przebiega równomiernie w całym polu, ale w taki sposób, że na obrzeżach pola danej osoby jest więcej energii niż w centrum. Jeśli spojrzysz na poziom ciała fizycznego, zauważysz, że u takiej osoby ruch kończyn nigdy nie zaczyna się od centrum. Ruchy zaczynają się na obrzeżach, a kończą w centrum. Sprawia to wrażenie, jakby aktor, grający w amatorskim teatrze, niezbyt wprawnie próbował przedstawić jakiś stan. To tak jakby osoba wyzwalała stan emocjonalny. Tak jest. Przedstawiciel histeryka (zwanego też typem demonstracyjnym) ma emocje i stany wyrażone na zewnątrz, znacznie bardziej niż w rzeczywistości. Ten typ nazywa się demonstracyjnym, ponieważ duża część wymiany energii pochodzi z demonstrowania swoich emocji innym. Typ demonstracyjny ma trudności z byciem sam na sam ze sobą, bo nie ma widza. Zazwyczaj taka osoba potrzebuje widza, aby wykonać jakikolwiek gest. Cechą demonstracyjności jest nieszczerość emocjonalna. Osoba nie doświadcza w rzeczywistości stanów, które demonstruje. Zauważono, że typ histeryczny jest najbardziej skłonny do popełnienia samobójstwa, ale odsetek udanych samobójstw jest najniższy. Człowiek wiesza się, by zostać sfilmowanym, rzuca się z okna, by w porę zostać złapanym.

Jak powiedział jeden z klasyków: „Kobieta nigdy nie mdleje, jeśli w pobliżu nie ma nikogo, kto mógłby ją wesprzeć”. Jest to prawda, ponieważ omdlenia są najczęściej typową formą histerii i wiążą się z jakimś zachowaniem zwracającym uwagę. A sensem histerycznego zachowania jest zawsze zwrócenie na siebie uwagi.

Jeśli zauważysz, że osoba ma więcej wszelkiego rodzaju gestów i energii na peryferiach niż w środku, wtedy zdajesz sobie sprawę, że taka osoba jest zazwyczaj nieszczera. I ta nieszczerość nie pochodzi z głowy, jak u schizoida, który sztucznie buduje swoją formę zachowania. Ta nieszczerość jest całkowicie szczera! Ten człowiek, płacząc lub będąc podnieconym, z całego serca wierzy, że płacze lub jest podniecony. W rzeczywistości jednak ten stan emocjonalny nie istnieje, a gdy zmienią się warunki zewnętrzne, osoba bardzo szybko przełączy się na inną formę emocjonalną.Osoby cierpiące na histerię mogą mieć pewien rodzaj zaburzeń emocjonalnych i psychosomatycznych. Na przykład histerycy mogą charakteryzować się chorobami serca, oraz dolegliwościami żołądkowymi, i o takim charakterze: „Zraniłeś mnie, teraz boli mnie serce. Boli tak długo, jak długo pożyteczne jest to, że boli. Potem, gdy użyteczność się kończy, ból natychmiast odchodzi. Serce jednak boli, co jest zaskakujące. Kiedy osoba udaje, jest nieszczera, tzn. rozumie, jaki jest naprawdę jej stan. Z kolei histeroid tego nie rozumie. Jeśli mówi, że zamierza wyskoczyć z okna, to autentycznie pędzi w kierunku tego okna. Вспомните эпизод из фильма «Данди – крокодил». Человек собирается прыгать с небоскреба, а Данди идет по крыше и говорит ему: «Ну, что ты стоишь, прыгай! У меня тут утренняя прогулка, ты мне мешаешь. Давай прыгай, а я пошел». Тот отвечает, что так прыгать не может. Потому что требуемая эмоциональная реакция – «Ах! Не прыгай!», – пресечена. Получается своего рода амортизация. Это является наиболее правильным вариантом общения с представителями истероидного типа. Вы не даете требуемую эмоциональную реакцию, и, соответственно, человек не развивает ту форму поведения, которую он собирался реализовать.

Истероидность может быть выражена в разной степени, начиная от предельной формы – истерическая форма шизофрении, заканчивая легким артистизмом.

Существует такой принцип, что человек, который стремится быть социально успешным, должен найти ту форму существования в социуме, которая соответствует его психотипу. Из людей, которые обладают повышенной демонстративностью, получаются хорошие артисты, политические деятели и т.д. Это люди, которым необходимо постоянно играть на публике. Когда это получается, то человек реализовал свои возможности.

3. Ригидный тип

Следующий тип распределения энергии – ригидный тип. Распределение энергии у этого типа обратно истероидному. Вся энергия стянута внутрь, уплотнена, отгорожена от наружных слоев. Снаружи энергии у человека мало, а внутри она достаточно плотна. Отличие от нормального распределения энергии в том, что эта энергия не может быть выпущена. Человека ригидного типа можно определить по следующим внешним признакам. Как правило, такому человеку психологически трудно разогнуть конечности. Если вы ему предложите выпрямиться, а потом на пару секунд отвлечетесь, он все равно каким-то образом согнется, сожмет пальцы, согнет руки в локтях, согнет ноги в коленях, подожмется. Человеку очень трудно принять какие-то раскрытые позы, его позы будут полураскрыты, потому что вся энергия локализована внутри. Такому человеку трудно даются бурные эмоциональные переживания. Они могут быть бурными, но все это происходит внутри. Внешних, ярких проявлений не будет до тех пор, пока человека не прорвет, т.е. до тех пор, пока у него не произойдет нервный срыв, т.е. разрушение в энергетической системе.

Ригидный тип, по сути, обратен истероидному. Истероид – это человек с очень плотными наружными эмоциями, но внутри почти ничего нет. У ригидного человека внутри может быть клокотание, но он держит себя в плотном мышечном панцире. Из этого панциря не выходит ничего лишнего. Как правило, такие люди, особенно при наличии очень сильных эмоциональных переживаний, страдают болезнями сердечно-сосудистой системы. Это обусловлено тем, что умения выводить соответствующие эмоциональные формы нет. Все эмоции идут на разрушение сердечной чакры. Для ригидного типа характерны три болезни: гипертония (может быть смолоду), облысение, язвенные всевозможные проблемы. Болезни будут зависеть от того, какие именно энергии человек не выпускает.

Несколько слов о терминологии

Термин «истероидный тип» – в психосоматике не используется. Здесь нет устоявшейся терминологии, поэтому я использую ту терминологию, которую сам для себя выбрал, хотя некоторые названия могут встречаться в литературе по психосоматике и телесно-ориентированной психотерапии. Единственный устоявшийся термин – «шизоидный тип». Понимание шизоидного типа с точки зрения энергетики ввел один из основателей телесно-ориентированной психотерапии – А. Лоуэн. Он же сформулировал критерий концентрации энергии в голове в ущерб всему остальному телу.

4. «Разваленный» тип

Разваленный тип распределения энергии присущ человеку, у которого энергия представляет собой как бы два или более неудачно сшитых между собой куска. Энергия распределена равномерно, за исключением какого-то сегмента, плоскости сшивки. Этот сегмент может быть расположен в любой части тела, но чаще всего локализуется в районе груди или живота. Если развал идет на уровне чуть выше Свадхистханы, то человек не осознает в полной мере свою сексуальность. Если на уровне чуть выше Манипуры – человек не осознает свою агрессивность: человек совершенно явно агрессивен, но сам он этого понять не может.

Определить разваленный тип визуально очень легко, особенно, если человек совершает какие-то сложные движения. Например, идет человек по улице, а руки и ноги у него как будто от разных людей, от разных походок. Ноги идут быстро, а руки качаются совершенно не в такт. Или движения корпусом у человека идут в одном темпоритме, а головой совершенно в другом темпоритме. Еще один яркий пример: простейшее разминочное упражнение, которое мы делаем на йоге: одновременные вращения бедрами, животом, грудью. У одних это получается, у других – нет. Не может человек одновременно вращать всеми тремя частями, а отдельно – пожалуйста. Если развал есть где-то посредине, то заставить координировать движения двух разных зон для такого человека очень сложно.

Бывает, что развал у человека сформирован случайным образом, иногда развал выстроен в противофазе, т.е. если верхняя часть двигается вперед, то нижняя будет двигаться назад.

Разваленный тип на психологическом уровне дает значительный внутренний дискомфорт. Как правило, низ у человека связан с бессознательным, с какими-то более животными проявлениями, а верх – с человеческим, духовным, абстрактными представлениями и т.д. Обычно, вся зона, которая лежит ниже точки развала, не осознается, т.е. у человека есть желания, стремления, проблемы которые он не осознает. Естественно, раз они неосознаваемы, то вступают в противоречие с сознательной частью. Часто у такого человека назревает конфликт между идеалами и желаниями. Это характерные особенности разваленного типа. Иногда некоторые желания вообще не осознаются. Задача человека разваленного типа – «сшить» между собой свои желания и идеалы.

5. Оральный тип

Существует еще один тип распределения энергии –оральный тип. У людей этого типа энергия есть везде, но она равномерна рыхла. Это тип человека, не склонного к борьбе за существование. Этот тип вечно просящего, вечно ожидающего человека. У такого человека мало внутренней плотности энергии, тело его выглядит как рыхлое, везде равномерный налет рыхлого жира, легкая рыхлость в движениях, т.е. не насыщенность энергией движений, постоянно просящие глаза и т.д.

Связан ли оральный тип с подтягиванием по анахате? В принципе да, но это не является достаточным признаком орального типа. Если у человека не оральный тип, он жалуется, ему недостает энергии в анахате, он пришел к вам за энергией, пожаловался, а вы взяли и не дали. Ну не дали, так не дали. Он пошел себе добывать энергию в другом месте. А оральный тип не пойдет добывать себе энергию сам, если ему не дали, он будет сидеть и жалеть себя. У такого человека не хватает энергии на борьбу и нет даже установки на борьбу. Жалоба – это, фактически, форма просьбы, это человек, который находится в состоянии просьбы к миру. «Почему мне плохо…?». Нет бы сделать что-то по этому поводу. Желания что-то делать по этому поводу не возникает. Он может западать, злится и т.д., но понимать этому человеку очень сложно, так как у него нет на это энергии. Такой человек находится в состоянии ожидания, а не активного поиска.

Такова классификация людей по типам распределения энергии.

ФОРМИРОВАНИЕ ЭНЕРГЕТИЧЕСКОЙ ВЫСТРОЙКИ 

Каким же образом формируется та или иная энергетическая выстройка? Существует связь между особенностями воспитания и формируемым типом. Например, для человека шизоидного типа характерно недополучение эмоциональных энергий. Родители вкладывали в него мало энергии, был значительно ослаблен эмоциональный контакт, недостаточно внимания уделялось тактильному контакту, фактически человек воспитывался вербально, «на умняке». Соответственно, те энергии, которые должны были пойти на заполнение чакр, были недополучены.

Люди ригидного типа воспитывались в состоянии недоверия к окружающему миру. Это проявляется в повышенной требовательности или агрессивности со стороны родителей, причем не всегда обоснованной. В этом случае ребенок, даже сделав то, что от него требовалось, не может знать заранее, получит ли он одобрение или по голове. Ощущение внутреннего недоверия, зажатости приводит к ригидному типу распределения энергии.